Kot bengalski

Kot bengalski jest jedną z bardzo charakterystycznych ras. Jego najbardziej znaną cecha jest futro – gęste, ściśle przylegające do ciała, a zarazem miękkie w dotyku, jedwabiste. Przyglądając się kotu od małego i patrząc jak się zmienia, można stwierdzić że futro „dojrzewa” razem z właścicielem. Na początku, kociak ma puch, który zasłania rzeczywistą barwę. Dopiero kolejne miesiące odkrywają tajemnicę – po 6 miesiącu widać już kontrast między cętkami, a barwą właściwą. Wybawienie futerka wchodzi w fazę końcową w 3 roku życia, kiedy to kształtuje się i utrwala ostateczny kolor i wzór. Na starość kolor futra znacznie ciemnieje, istnieje nawet zasada, że z im ciemniejszym kolorem urodzi się Bengal, tym ciemniejszy kolor będzie miał „na starość”. Jeśli chodzi o ten kolor, o którym mowa, to koty bengalskie znajdziemy w odmianach barwnych od piaskowego, poprzez pomarańczowy, różne odcienie brązu, aż po odmianę śnieżną. Kolory są różne, ale zawsze na futrze są wzory i są one tym, co wyróżnia właśnie rasę bengalską wśród innych.



Najbardziej charakterystycznymi cętkami są: ta na czole, tworząca literę M oraz charakterystyczny „odcisk kciuka” za uszami. Tego u Bengala zabraknąć nie może. Wszystkie koty mają także ciemną pręgę biegnącą wzdłuż kręgosłupa. Patrząc na koty bengalskie widać, że jest to kot stworzony wręcz do wysokich skoków i wdrapywania się na drzewa. Szczególną uwagę powinniśmy zwrócić na oczy i uszy naszych pupili. Mianowicie, uszy sprawiają wrażenie jakby były wiecznie czujne i nasłuchujące. Kot sprawia wrażenie przez to ciągle gotowego do ucieczki lub ataku (co jest błędnym odczytem). Uszy są duże, szerokie u nasady i lekko zaokrąglone. Oczy natomiast są duże i owalne – nadają mądry wyraz twarzy.



Można dostrzec lekką ukośność, co nie zmienia migdałowatego kształtu. Kolorem zachwycają każdego - od niebieskich, po zielone, złote, brązowe, żółte, aż po różne kombinacje każdego z kolorów.