Kot norweski leśny

Kolejnym z kotów, z którymi często myli się koty rasy Maine Coon, są norweskie koty leśne. Są to koty naturalnej rasy (powstałej bez ingerencji człowieka), przystosowane do życia w chłodnym klimacie. Dokładne pochodzenie nie jest określone, wiadomo jednak, że (jak wskazuje nazwa), rasa pochodzi z terenów Skandynawii. Kot norweski leśny jest kotem dużym, mocnej budowy, którego zalicza się do kotów półdługowłosych. Tylne łapy ma znacznie dłuższe od przednich, co ułatwia skoki i zwiększa zwinność. Dwa rodzaje futra (dłuższy wierzchni włos i krótszy, puszysty podszerstek) uniemożliwiają przemoczenie futra i całego kota. Najbardziej charakterystycznymi cechami tejże rasy są: kryza wokół szyi i znane wszystkim „portki” na tylnych łapach. Całkowitym dopełnieniem wyglądu niczym z dzikiej puszczy są „tufki” na szczytach uszu. Dzięki nim kot norweski leśny bardzo przypomina rysia. Koty rasy tej występują dzisiaj w prawie wszystkich znanych kolorach. Nie występują jedynie w kolorach lila, chocolate i kolorze kotów syjamskich.



Jeśli chodzi natomiast o kolor oczu, to jest on zgodny z barwą futra. Futro ma ogromny plus – nie mechaci się – wystarczy szczotkować je raz na tydzień, aby utrzymać je w doskonałej kondycji, a co za tym idzie – sprawić, aby nasz kot był zadowolony. Zastanawiając się nad wyborem pożywienia, jakie mielibyśmy serwować naszemu pupilowi, to najlepsza dla tej rasy jest dieta mięsna, od czasu do czasu urozmaicona rybą (każdy z nas wie, że koty uwielbiają ryby). Charakter kotów tej rasy jest ciekawy. Są to bardzo inteligentne, przywiązujące się do właściciela i tolerancyjne zwierzęta, mimo że na początku bardzo nieufne wobec obcych.



Młode lubią się bawić pod warunkiem, że nikt go do tego nie zmusza. Podobnie jest z pieszczotami - nie powinny trwać długo. Kot ten ma doskonale wykształcone i zachowane instynkty łowcze, stąd jest świetnym łowcą i często poluje na ruszające się przedmioty.