Kot syberyjski a norweski
Na witrynie wspomniałam już o tym, że koty rasy Maine Coon bardzo często mylone są z Norweskimi Kotami Leśnymi oraz z Kotami Syberyjskimi. Okazuje się, że oba te koty także mylone są między sobą! Obie rasy (i norweski leśny i syberyjski) to rasy naturalne, które powstały bez ingerencji człowieka. Prócz tego podobieństwa, koty te, na pierwszy rzut oka, są także bardzo podobne wizualnie: obie rasy mają gęste, półdługie futro, puchate kryzy i portki, porośnięte futrem ogony, kępki sierści pomiędzy palcami oraz pędzelki na uszach, co daje razem „dziki” wygląd. Mimo to, jak przyjrzymy się im z bliska, od razu zauważymy różnicę. Pierwszą i najbardziej widoczną różnicą jest głowa. Kot norweski leśny ma głowę w kształcie trójkąta, oczy są migdałowe, średniej wielkości, o czujnym spojrzeniu. Natomiast głowa kota syberyjskiego jest zaokrąglona, szeroka i duża. Jeśli chodzi o oczy kota syberyjskiego, to powinny być miarę duże, lekko migdałowate, ustawione lekko skośnie.
W obu przypadkach dopuszczalne są wszystkie kolory oczu, z tym, że u kota rasy syberyjskiej preferowany jest kolor zielony. Zajmując się dalej głową, a konkretniej – uszami, także znajdziemy kilka różnic. Mianowicie, uszy norweskiego kota leśnego mają być tak osadzone, aby ich zewnętrzne krawędzie stanowiły przedłużenie trójkąta (linii głowy). Uszy są ostro zakończone, z pędzelkami na końcach i porośnięte futrem od wewnątrz. Syberyjskie koty mają uszy średnie, dość szeroko rozstawione, zaokrąglone na czubkach (co jest kluczową różnicą w budowie uszu), z pędzelkami, porośnięte sierścią od wewnątrz. Koty norweskie mają grube kości i mocne kończyny, a co więcej – tylne łapy są dłuższe niż przednie.
Jeśli chodzi o ogon, to jest on długi, puchaty i sięga przynajmniej do łopatek. Co innego u syberyjskich, które mają ciało w kształcie prostokąta z lekko zgiętym tyłem, a ich ogon jest zaokrąglony na czubku i mocno porośnięty futrem.
W obu przypadkach dopuszczalne są wszystkie kolory oczu, z tym, że u kota rasy syberyjskiej preferowany jest kolor zielony. Zajmując się dalej głową, a konkretniej – uszami, także znajdziemy kilka różnic. Mianowicie, uszy norweskiego kota leśnego mają być tak osadzone, aby ich zewnętrzne krawędzie stanowiły przedłużenie trójkąta (linii głowy). Uszy są ostro zakończone, z pędzelkami na końcach i porośnięte futrem od wewnątrz. Syberyjskie koty mają uszy średnie, dość szeroko rozstawione, zaokrąglone na czubkach (co jest kluczową różnicą w budowie uszu), z pędzelkami, porośnięte sierścią od wewnątrz. Koty norweskie mają grube kości i mocne kończyny, a co więcej – tylne łapy są dłuższe niż przednie.
Jeśli chodzi o ogon, to jest on długi, puchaty i sięga przynajmniej do łopatek. Co innego u syberyjskich, które mają ciało w kształcie prostokąta z lekko zgiętym tyłem, a ich ogon jest zaokrąglony na czubku i mocno porośnięty futrem.