Maine Coon a kot norweski
Maine Coon jest ostatnio jedną z najbardziej popularnych i najchętniej kupowanych ras kotów. Nie wszyscy wiedzą jednak, że koty tej rasy są często przez amatorów mylone z inną rasą, mianowicie – z Norweskimi kotami Leśnymi. Koty obydwu ras są duże, mają długą sierść i kitki na uszach. W rzeczywistości jednak, różnią się one bardziej niż mogłoby to przypuszczać wielu z nas. Pierwszą różnicą jest to, że Maine Coon pochodzą z Ameryki północnej, podczas gdy koty norweskie leśne – (niespodzianka) z Norwegii. Drugą różnicą jest to, że po bliższych oględzinach obydwu kotów widać wyraźnie, że kot norweski ma delikatniejszy, trójkątny pyszczek, zaś z profilu zupełnie prosty nos. Maine Coon ma wydatne szczęki, zaś nos jest „złamany”. Trzecia różnica jest bardzo zabawna - Koty norweskie ubóstwiają wspinaczkę, podczas gdy Maine Coon’y rzadko można zobaczyć wyżej niż na naszej domowej kanapie. Różnicą numer cztery jest fakt, że Maine Coon chętnie pobawi się ze swoim właścicielem w aportowanie różnych przedmiotów. Kot norweski z tym samym przedmiotem ucieknie, a potem chętnie go zgubi.
Piąta różnica mówi o tym, że Maine Coon’y prawie nie miauczą, jeżeli im się to jednak zdarzy – zamiauczą cienkim głosikiem, zupełnie nieprzystającym do ich wyglądu. Szósta z dziesięciu różnic, jakie chciałam przedstawić to taka, że koty norweskie reagują na swoje imię (czasem nawet przyjdą po jego usłyszeniu), a Maine Coon’y nie bardzo. Różnica numer siedem – Maine Coon ma bardzo miękkie i puszyste futerko, natomiast sierść kotów norweskich jest bardziej szorstka. Ósemką jest fakt, że Dorosłe koty norweskie są mniejsze niż dorosłe Maine Coony, a dziewiątką to, że idący Maine Coon kot ma poziomy grzbiet – są jakby „prostokątne”. Koty norweskie natomiast mają tylne nogi dłuższe od przednich (przez to tylne rejony ich ciała są uniesione). Ostatnią różnicą jest to, że koty norweskie pręgowane mają futro mocniejsze i gęstsze, niż koty norweskie gładkie. U kotów Maine Coon nie istnieje taka zależność.
Piąta różnica mówi o tym, że Maine Coon’y prawie nie miauczą, jeżeli im się to jednak zdarzy – zamiauczą cienkim głosikiem, zupełnie nieprzystającym do ich wyglądu. Szósta z dziesięciu różnic, jakie chciałam przedstawić to taka, że koty norweskie reagują na swoje imię (czasem nawet przyjdą po jego usłyszeniu), a Maine Coon’y nie bardzo. Różnica numer siedem – Maine Coon ma bardzo miękkie i puszyste futerko, natomiast sierść kotów norweskich jest bardziej szorstka. Ósemką jest fakt, że Dorosłe koty norweskie są mniejsze niż dorosłe Maine Coony, a dziewiątką to, że idący Maine Coon kot ma poziomy grzbiet – są jakby „prostokątne”. Koty norweskie natomiast mają tylne nogi dłuższe od przednich (przez to tylne rejony ich ciała są uniesione). Ostatnią różnicą jest to, że koty norweskie pręgowane mają futro mocniejsze i gęstsze, niż koty norweskie gładkie. U kotów Maine Coon nie istnieje taka zależność.